• 20160911_Sevilla.jpg
  • 20171022_Madagascar.jpg
  • 20160606_Farne_puffin.jpg
  • 2012_Kenia_olifanten.jpg
  • 2016_China.jpg
  • 2012_Zanzibar_aapje.jpg
  • 2015_Alaska_Vossen.jpg
  • 070225 Kangaroe Australie.jpg
  • 20160911_Spanje_mijn.jpg
  • 070226 12Apostelen Australie.jpg
  • 2013_NieuwZeeland_Pinguin.jpg
  • 2012_Kenia_zonsopkomst.jpg
  • 2015_Alaska_Zeeotter.jpg
  • 040917 corsica.jpg
  • 080302_Finland 1.jpg
  • 2012_Kenia_luipaardjong.jpg
  • 2014_Helgoland.JPG
  • 060709 Pyreneen.jpg
  • 2015_Aruba.jpg
  • 20090818 Oostenrijk.jpg
  • 080307_Finland3.jpg
  • ijsland ijsbergen in de branding.jpg
  • 070225 Koala Australie.jpg
  • 991005 Bromo Indonesie.jpg
  • 20091016 Barcelona.jpg
  • 2013LaPalma_Caldera_de_Taburiente.jpg
  • 20090408 Curacao.jpg
  • 2012_Kenia_leeuwen.jpg
  • 20160606_FarneIsland_aalscholvers.jpg
  • 2015_Aruba_krab.jpg
  • 080302_Finland2.jpg
  • 070306 KingsCanyon Australie.jpg
  • 20090405 Curacao.jpg
  • 2013_NieuwZeeland.JPG
  • 2015_Alaska_Gletsjer.jpg
  • 070311 Krokodil Australie.jpg
  • 20150811_Alaska.jpg
  • 060716 Tarn Frankrijk.jpg
  • 050709 Noorwegen Brikstalsbreen.jpg
  • 2015_Alaska_MatanuskaGlacier.jpg

2017 Azoren

Azoren - Sao Miguel

8 mei 2017

 

Gisterenavond laat aangekomen in ons hotel aan de Noordkust van Sao Miguel. Sonja is al vroeg wakker en gaat kijken of er een mooie zonsopkomst is. Snel wat kleren aan en wandelen. Zo het hotel uit naar de kust. Het is half bewolkt dus het lijkt een mooie zonsopkomst te worden dus toch maar even doorlopen naar het strand. Of.... wat daar voor door moet gaan. Stranden zijn er hier op de Azoren niet echt veel te vinden. Het zijn allemaal lavaresten die in de branding liggen en verder vooral hele grote keien. Het is prachtig hier en de vogels vliegen om de oren. De steile klif die hier toch ook al gauw 40 meter hoog is, zit vol met vogelnesten. De mussen, merels en zwaluwen vliegen dan ook druk heen en weer.

 

 

Na een uurtje weer terug naar de kamer waar Martin inmiddels ook een beetje wakker is geworden. Aankleden en naar het ontbijt. En dat is hier ook weer prima verzorgd. Keuze genoeg waar we rustig van genieten.

 

We stappen weer in de auto en halen eerst weer wat te drinken voor onderweg en op de kamer. We gaan naar het Westen van het eiland naar Sete Cidades. Maar ook op dit eiland blijkt het hoger in de bergen weer erg bewolkt te zijn. We rijden dan ook snel door een dikke mist. Hopen dat de meren waarnaar we onderweg zijn iets lager zijn gelegen zodat we net onder de wolken laag zitten.

 

En ja hoor, we hebben mazzel. Als we bij het uitzichtpunt komen zien we door de wolken de twee meren liggen. Het zijn Lagoa Azul en Largo Verde. De meren verschillen van kleur omdat het groene meer erg ondiep is en dichtgegroeid met algen en het blauwe meer is dieper en weerspiegeld (bij de juiste weersomstandigheden) de blauwe lucht. Helaas is het vandaag bewolkt en het verschil tussen de beide meren is niet heel goed zichtbaar maar toch is het een prachtig uitzicht. We rijden verder naar beneden en steken de dam over tussen de beide meren. We zijn nu op de 'bodem' van de voormalige vulkaan Caldeira das Sete Cidades.

 

In het dorpje kijken we wat rond maar behalve de kerk en het 'Heilige Geest' kapelletje is er weinig te zien. Dan weer een klim naar boven, we moeten immers de krater uit. Als we boven staan hebben we een prachtig uitzicht over de zonnige Zuidkust van Sao Miguel. We rijden verder naar beneden.

 

Via een heel steil en smal weggetje komen we bij Ponta da Ferraria. Hier heb je een natuurlijk verwarmd zwembad in de zee. Net in zee borrelt er warm water of lucht naar boven en bij eb en rustig water zit je hier dus in een verwarmd baaitje. Helaas voor ons is het hoog water en een vreselijk wilde zee. Dit is dan wel weer een prachtig gezicht maar zwemmen zit er helaas niet in vandaag. Toch jammer, want het is natuurlijk wel bijzonder om dat te kunnen ervaren.

 

Via de Zuidkust rijden we langs Ponta Delgada naar het Lagoa das Furnas. Hier staat een prachtige ruïne van een kerk, de Capela de Nossa Senhora das Vitorias. En als alles nou mee zou zitten zouden we hier zijn tijdens het zg. blauwe uurtje. Maar helaas het is zwaar bewolkt en dan ziet alles er toch een beetje troosteloos uit. Ook een ruïne van een voorheen prachtige kerk. De kerk staat overigens wel op een mooie plek, weer een kratermeer met mooie bossen omringd.

 

Jammer, dat het plannetje wat we van te voren hadden bedacht niet door kan gaan vanwege het mindere weer. Maar ja, je kan niet altijd mazzel hebben.

 

 

 

9 mei 2017

 

Vandaag gaan we zwemmen, nou niet echt, een beetje badderen maar dan wel in de natuur. Na het ontbijt rijden we naar Caldeira Velha. Hier stort midden in de bossen een vijf meter hoge waterval naar beneden in een bassin. En het lekkere hiervan is, de waterval heeft warm water. Ergens boven in de berg komt er warme lucht vanuit het binnenste van de aarde omhoog wat het kleine stroompje verwarmd. Als je het kunstmatig gevormde bassin instapt denk je nog. Hmm dat is helemaal niet zo warm. Maar je realiseert je direct dat het toch een stuk warmer is dan al het andere stromende water hier op het eiland. Je bent dan ook direct door. Achterin tussen de meters hoge varens valt de waterval omlaag. Hier kan je onder gaan staan of liggen en een aangename warmte masseert je rug. Heerlijk gewoon. Na een kwartiertje lopen we naar een wat lager gelegen bassin. Dit is stilstaand water en er komt via een gootje heel heet water ingelopen. De temperatuur van dit bassin is dan ook een stuk hoger zo'n 38 graden en dat is warm. In het zonnetje zitten we lekker te genieten. In een nabij gelegen hokje kunnen we douchen. Dat is ook wel nodig want je zit toch in 'natuurlijk' water. En niet geheel onbelangrijk het stinkt toch behoorlijk naar zwavel. Het water in de douche is koud, zo dat is koud. Gelukkig hebben we lang genoeg in het warme bad gezeten.

 

   

 

We rijden verder naar Lagoa do Fogo en ja hoor. Het regent weer eens. Je zit 100 meter hoger en hup in de wolken en regen. Dus behoorlijk veel fog en weinig uitzicht. Jammer, want het moet hier prachtig zijn. Als de mist net even optrekt zien we iets meer van het meer.

 

 

Weer terug naar de kust en zodra we weer een aantal hoogtemeters zijn gedaald komt de zon er ook weer bij. Wel zien we boven zee nog verschillende buien hangen en vallen.

 

 

We gaan naar Cha Porto Furmoso. Dit is naast Cha Goreanan de enige plaats in Europa waar thee wordt verbouwd. In het begin van de 19e eeuw zijn er theestruiken door de Chineze keizer geschonken aan de Portugese koning. Omdat de sinasappelteelt erg tegenviel is men overgegaan op de productie van thee. Met als hoogtepunt 14 theeplantages op het eiland Sao Miguel. Met de gemiddeld milde temperatuur en vele neerslag is het hier net zoals in China een prima klimaat voor het verbouwen van thee. In de kleine fabriek worden nog steeds de theeblaadjes verwerkt tot thee.

 

 

 

Op de terugweg naar het hotel nemen we nog even een afslag naar Caldera de Ribeiro Grande. Dit is een voormalige badplaats midden in de bergen. Dus niet aan de kust. Maar de vele warmwaterpotten zorgen voor warme natuurlijke baden. En niet geheel onbelangrijk aan het warme water worden heilzame krachten toebedeeld. Het badhuis uit 1811 is nog steeds in gebruik. In het grote stenen bassin ernaast borrelt kokendheet thermaal water. En verderop borrelt de zware klei. Het geheel heeft veel gelijkenissen met hetgeen we op IJsland hebben gezien alleen is hier alles omringd met prachtig groene bomen en struiken.


Even buiten het dorp zien we op een pleintje een aantal houten deksel van zo'n 80 cm doorsnede op de grond liggen.Hieronder zitten diepe gaten in de hete grond. Hiervan wordt nog steeds gebruik gemaakt om het plaatselijke gerecht 'Cozido' te maken. In een pan gaan groente en grote stukken vlees. Vervolgens wordt de pan met doeken en touw omwikkeld. Dit geheel wordt een aantal uur in het gat gaar gekookt.

 

Wij rijden weer terug naar het hotel waar we met een prachtig uitzicht op de Atlantische Oceaan genieten van een heerlijk diner.

 

 

 

10 mei 2017

 

Onze laatste dag op de Azoren, wat gaan we doen? Aan de kust schijnt de zon dus misschien is het wel zo leuk om daar een beetje te blijven. Vandaag is het een mooie dag om wat geocaches te zoeken hier op het eiland. We rijden een smal weggetje in waar er een paar zouden moeten liggen. We vinden ze ook nog maar we zien het weggetje steeds smaller worden. Ook is het geen asfalt weg meer maar een zandpad. Wel staan er hier prachtige huizen met dito tuinen er omheen. Uiteindelijk komen we weer uit bij een doorgaande weg, waar een schitterend aangelegde golfbaan ligt.

 

We rijden verder naar Reserva Florestal de Recrejo do Pinhal da Paz een prachtig aangelegd bos/recreatiegebied. Hier liggen er ook een aantal verstopt dus we gaan een stuk wandelen. Er staan hier verschillende 'aangeplante' bomen. Zo komen we ook in een heus bamboebos erg grappig de bamboe groeit letterlijk kaarsrecht omhoog. Alleen jammer dat er geen panda's hier zitten. We krijgen nog even een plensbui maar net kort genoeg om te kunnen schuilen onder een andere boom met een kruin vol met bladeren.

 

Na twee uurtjes komen we weer bij de auto uit en rijden we verder. Het lijkt erop dat het in de bergen ook wat helderder is dus we besluiten naar het Westen te rijden. Misschien hebben we nu wel een mooi uitzicht over de gekleurde meren. De bewolking hangt inderdaad een stuk hoger vandaag maar helaas geen zonnetje erop dus de verschillende kleuren zijn niet duidelijk te zien.

 

Onze GPS stuurt ons verder over een heel smal pad wat uiteindelijk de kraterrand blijkt te zijn. Zo rijden we over een zandpad van 3 meter breed met aan beide zijden een steile bergwand naar beneden. Om de paar honderd meter stoppen om even een schat te zoeken en vele vinden we dan ook. Toch grappig. Het is al vaker gezegd. Met 'Geocaching kom je nog eens ergens' en ook dat gaat hier weer op. Een prachtig weggetje en uiteindelijk komen we weer bij de gewone weg uit.

 

We rijden verder langs de Noordwest kust terug richting het hotel. Na een snelle douche gaan we een burger eten in de bar van het hotel en dan zit de laatste dag er ook weer op.

 

 

 

11 mei 2017

 

Toch maar de wekker gezet. Zodat we op tijd aan het ontbijt zitten. De tassen inpakken en dan alles in de auto. Het is 40 minuten rijden naar het vliegveld waar we dan ook ruim op tijd aankomen. De auto inleveren. Geen probleem gelukkig en dan naar de incheckbalie. Deze blijkt nog niet open te zijn en er staat ook een mega lange rij voor. Nou ja, komt vanzelf goed. Inchecken en door naar de gate. Het vliegtuig komt op tijd en ook wij vertrekken op tijd. We hebben weer mazzel. De rij voor ons is leeg dus Martin gaat snel daar zitten, zodat we allebei drie stoelen voor onszelf hebben. Lekker relaxt en in vier uur zijn we weer in Nederland.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Azoren - Flores (verlenging)

7 mei 2017

 

Na het ontbijt de tassen weer inpakken, hier worden we gelukkig steeds meer bedreven in dus snel gedaan. We checken uit en gaan eerst even langs het vliegveld om te vragen of het klopt dat we op de late vlucht zitten. Ja, helaas wel de laatste vlucht (al de anderen zitten helemaal vol). De vlucht staat gepland om 17:55 uur maar heeft nu al een vertraging van een uur. We moeten er toch om vijf uur zijn om in te checken.

 

Nadat we in de supermarkt weer wat drinken en een broodje hebben gekocht gaan we weer de bergweg op. Hopelijk is het nu beter weer bij de vulkaan meren maar helaas. Zodra we op 300 meter hoogte zit belanden we in de wolken en gaat het ook weer regenen.

 

We besluiten door te rijden naar de Poça das Patas het regent nu dan wel maar misschien is het niet zo mistig. Je weet immers maar nooit. En ja hoor, vanaf het uitzichtpunt kunnen we de watervallen al zien liggen. We parkeren weer bij het bordje Poço da Ribeira do Ferreiro. De regenjassen maar weer aan want het zijn steeds regenbuien die vallen. Het pad is inmiddels bekend terrein dus we pakken beiden één van de stokken die aan het begin van het pad keurig tegen een boom verzameld staan. Dit loopt toch een stuk makkelijker. Omdat het veel heeft (en nog steeds) regent zijn de stenen nog gladder en onze wandelschoenen hebben dan niet echt grip meer op de grote gladde keien. Een stok zorgt dan net voor een beetje extra evenwicht. In een half uurtje zijn we dan ook bij het meertje. En niet voor niets. Ondanks dat de zon niet schijnt is het een prachtig gezicht van de hoge steile want aan de overkant van het meertje komen zo'n 15 watervallen in verschillende afmetingen naar beneden gestort. Helaas is het meertje niet helemaal spiegelend omdat er net een klein beetje wind staat.

 

 

We gaan eten bij Jonah een klein restaurantje in Faja Grande. En het is prima eten daar. De keuze is niet groot maar het is heerlijk en alles wordt trots geserveerd door het (eigenaar) echtpaar van het restaurantje. Na afloop krijgen we nog een borrel. Martin iets wat niet echt lekker is maar voornamelijk uit alcohol bestaat. De anijsdrank die Sonja krijg is wel lekker.

 

We rijden nog even naar de kust waar ook hier tussen de lava brokken zwembaden zijn aangelegd in zee.

 

Via de bergweg rijden we weer terug naar het hotel waar we onze tassen weer uit de bagage kamer oppikken. Weer inruimen voor de vlucht en nog even rustig wat lezen in de lobby.

 

Martin wil graag op tijd zijn dus we gaan maar naar het vliegveld. De vlucht staat nog steeds een uur later gepland dus we zijn erg vroeg.  Sonja kan niet blijven wachten en loopt nog even het dorp in op zoek naar een geocache die ook snel gevonden wordt. Het zonnetje schijnt nog even dus het is een prettige wandeling.

 

We vertrekken uiteindelijk pas om half zeven dus dat wordt echt een latertje. De vlucht verloopt soepel en na een half uur komt het eiland Terceira al in beeld. Als we zijn geland moeten we allemaal het vliegtuig verlaten en de aankomsthal in. Direct de trap op naar boven en we staan weer in de vertrekhal. Na een minuut of twintig kunnen we weer instappen. Het bijzondere aan deze vluchten tussen de eilanden is, is dat het in het vliegtuig allemaal vrije zitplaatsen zijn.

 

De vlucht naar Sao Miguel duurt ook weer drie kwartier maar gelukkig komen de tassen al weer snel nadat we geland zijn naar ons toe gerold over de bagageband zodat we weer naar de autoverhuur Ilja Verde kunnen. Om half tien stappen we in een nieuwe Ford Fiesta en zoeken we in het donker de weg naar het hotel Pedros do Mar Resort & Spa.

 

Gelukkig werkt onze navigatie op de telefoon prima en rijden we er zo heen. Het is best wel een groot hotel en ziet er luxe uit. Toch jammer dat we hier nu maar vier i.p.v. zes nachten kunnen blijven.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Azoren - Flores

4 mei 2017

Om vijf uur kwamen we dus uiteindelijk aan op Flores. Zo wij zijn er nu kijken of we er zaterdag ook weer vanaf komen maar dat is een zorg voor dan. Nadat we hadden ingecheckt in het hotel zijn we direct het eiland gaan verkennen.

Via de weg die dwars over het eiland loopt rijden we naar het Westen. Bovenop zijn een paar prachtige meren zo staan we al snel bij het Lago Negro en Lago Comprida dit zijn twee kratermeren die door een smalle caldera rand van elkaar worden gescheiden. Het opvallende wat ondanks de bewolking goed te zien is, is dat Lago Negro zwart water heeft en het andere meer een groen/blauwe kleur. Het waait hier vreselijk en de wolken komen al snel weer binnen waaien.



We rijden weer verder en bij Miradoura (uitzichtpunt) Craveiro Lopes hier hebben we een prachtig uitzicht op de Poça das Patas. De groene muur met de vele watervallen die naar beneden vallen. Echt een prachtig gezicht. Jammer genoeg is het nu ook zwaar bewolkt maar we kunnen het wel zien. Hier vinden we op goed geluk de tweede 'gratis' geocache en uit de logjes blijkt het uitzicht niet altijd zo te zijn. Het kan ook volop mist zijn en dan valt er niets te zien.

We dalen verder af naar het plaatsje Faja Grande. We willen hier gaan eten aan de kust in de hoop dat er een mooie zonsondergang is. We belanden uiteindelijk bij een soort huiskamer restaurant. Het is een klein hutje letterlijk aan de rand van het eiland. Het hutje meet vier bij acht meter met daarin een viertal tafeltjes, een bar en daarachter de keuken. We hebben de keuze uit octopus, garnalen met rijst of steak. We gaan voor de laatste twee opties en laten het ons smaken.

Van de zonsondergang is niets te zien, het is donkergrijs/zwaar bewolkt. Jammer.

Om negen uur rijden we weer terug over de bergweg naar het hotel.



5 mei 2017

Sonja had weer eens de wekker gezet voor de 'sunset' snel even kijken en ja hoor. Dat gaat wat worden dus fototoestel gehaald en een deur aan het einde van de gang open gegooid en langzaam komt de zon te voorschijn.



De rotsen aan de andere kant van het eiland liggen er nu ook prachtig bij in het vroege zonnetje. Zou dit een voorbode zijn voor de komende dag. Laat het zo zijn. We hebben één dag om het eiland Flores te verkennen dus dat zou wel mooi zijn.

Nog even een half uurtje geslapen en daarna naar het ontbijt. Het is goed voor elkaar met allemaal producten van het eiland.

We stappen in de auto en rijden langs de verschillende vulkaanmeren. Eerst komenwe bij Caldeira da Lomba. Hieraan is niet meer te zien dat het een voormalige krater is want het meertje staat bijna gelijk aan het omringende land. Aan de Noordkant van de weg rijden we naar Caldera Seca, waarbij Seca staat voor droog en inderdaad op de boden van de krater zien we een moeras landschap.



In de Caldera Branca staat nog wel een beetje water maar dat schijnt ook maar 20 cm diep te zijn. De begroeiing wint het van de vele regen die hier valt.

 

Helaas het is zwaar bewolkt en de regenbuien blijven maar spoelen dus niet echt weer om een wandeling te maken bij de meren, toch jammer.

 

Verschillende plaatsjes zoals Fajazinha en Mosteiro bekeken maar de regen maakt het er niet gezelliger op.

 

We stoppen bij de parkeerplaats voor de rivier Ribeiro Grande en gaan lopen naar de Poça das Patas. De regenjassen aan en gaan. Dit is de bezienswaardigheid waar Flores om bekend staat. Het is een steil pad en de grote keien zijn vaak erg glibberig. Voorzichtig aan dan maar. Na een half uurtje zijn we er. Jammer er hangt heel lage bewolking maar we zien wel dat het hier met een zonnetje prachtig moet zijn. Vele watervallen zien we nog net naar beneden klateren in het meertje. Maar dan zakt de bewolking zo laag dat de watervallen niet eens meer te zien zijn.


We proberen toch nog wat mooie plaatjes te maken. En zoeken nog even een geocache. Het bos is hier echt prachtig. Na drie kwartier lopen we weer terug naar de auto. Voorzichtig aan want steil naar beneden over grote, gladde stenen is ook niet fijn.

 

Heelhuids komen we weer aan bij de auto waar we een broodje eten en wat drinken.



We rijden verder naar de kustweg waar nog een paar watervallen naar beneden vallen. Het is best apart op zo'n 200 meter van de kust rijst een steile wand omhoog van zo'n 200 meter hoog hier vallen vele watervallen loodrecht naar beneden.

 

We stoppen nog even bij één van de vele al dan niet werkende watermolens. Deze, uit 1862 werkt nog wel. Er is een stroompje omgelegd van de rivier en via luiken kan er geregeld worden welke molensteen aangedreven wordt. Het oude vrouwtje legt de werking ervan uit. Allemaal in prachtig Azoreaans Portugees. Maar we snappen het wel wat ze bedoeld. Er staan twee molenstenen en als er genoeg water is draaien ze beiden tegelijk maar vandaag draait er één. Het is een mengsel van mais en nog wat wat er wordt gemalen. Via een tikkende lat komen de korrels één voor één op de steen terrecht en onder de steen komt flinterdun mail vandaan. Onder het huisje kunnen we zien hoe de waterstroom de schoepen aan stuwt.

Via de Zuidelijke kustweg rijden we verder. Bij het uitzichtpunt van de Rocha dos Bordoes stoppen we. Hier zou je een prachtig uitzicht moeten hebben op een gigantische wand met basaltkolommen. Het enige wat wij zien is een grote grijze wolk. Toch jammer van het weer en een tweede kans hebben we niet. Morgen vertrekken we weer. Maar het plaatje in het boekje verteld dat het een mooi gezicht moet zijn bij een ondergaand zonnetje.

Als we de Zuidwestelijke punt van het eiland om zijn begint de zon weer te schijnen. Kijk dat ziet er een stuk vriendelijker uit. We zien de wind hele windhozen maken op het water, golven zijn er op zee bijna niet te zien. Allemaal platgeblazen door de wind.



Om zeven uur zijn we weer terug in Santa Cruz das Flores. We gaan eten in een klein restaurantje van een Indieër. Op Tripadvisor stonden lovende woorden over het eten hier. Het valt ons wat tegen behalve de Samosas die we vooraf krijgen die zijn heerlijk. Martin heeft een curry vis prutje maar het zijn hele stukken vis met graten die niet echt logisch verdeeld zitten dus dat is prieken. De kip Stroganoff is ook niet wat je ervan verwacht maar toch wat naar binnen.

Terug in het hotel werken we de website bij en gaan uiteindelijk slapen.


6 mei 2017

De wekker maakte ons weer wakker. Na het ontbijt de tassen ingepakt want vandaag vertrekken we naar Sao Miguel. Althans als het vliegtuig vertrekt vandaag. Het waait behoorlijk en dat gaat alleen maar erger worden. Als we aan het ontbijt zitten schijnt de zon nog maar boven het eiland hangt een pikzwarte wolken lucht. Het duurt dan ook niet lang voordat de regen tegen de ramen slaat. Om kwart voor tien richting vliegveld wat 300 meter rijden is.

En ja hoor, de bagage kan nog niet worden ingecheckt. Daarmee beginnen ze pas als het vliegtuig dat ons weg moet brengen is vertrokken van zijn vorige bestemming. Op zijn vroegst half elf. We gaan boven in het restaurant zitten en typen het verslag voor de website maar weer verder.

En waar we al bang voor waren gebeurd. De vlucht naar Sao Miguel is gecanceld. Het grappige is dat wij het al weten omdat Martin zichzelf bij Sata heeft aangemeld en op deze specifieke vlucht een 'notification' heeft gezet. Op het vliegveld zelf is het nog niet bekend. We gaan maar wel alvast terug naar de mevrouw van de incheckbalie. Het duurt nog een minuut of tien en dan wordt het ook omgeroepen. Er blijkt vandaag zelfs geen enkele vlucht meer te gaan naar Sao Miguel. We krijgen een voucher voor Hotel Flores inclusief L-D-O (lunch/diner/ontbijt). De huurauto hadden we nog niet officieel ingeleverd dus even langs de autoverhuur balie. Er wordt wat heen en weer gebeld en als we even TUI bellen met het verzoek het officieel te regelen mogen we nog een dagje met de auto rondrijden. Dus weer terug naar het hotel. Zo 2 uur later en we zijn er weer.

We komen in dezelfde kamer dus lekker bekend. We halen wat te drinken bij de supermarkt en gaan een stuk rijden nu via de Oostkant naar het uiterste Noorden. Het waait behoorlijk maar dat zorgt er ook voor dat af en toe zelfs de zon gaat schijnen. We rijden naar mooie uitzichtpunten waar we soms een geocache vinden of anders wel een Ingress portal. Toch leuk die spellen die je over de hele wereld kan spelen. Zo komen we ook op een klif waar een mini kapelletje staat. Het meet twee bij twee meter maar heeft wel een altaartje en uiteraard een Maria beeld. Buiten staat een groot wit kruis.



Aan de Noordkust beuken de golven op de kust echt een pracht gezicht het azuur blauwe water met die grote witte schuimkoppen boven op de mega hoge golven. Verderop op zee zie je de regenbuien zo binnen komen drijven. Dus snel de auto weer in en tien minuten wachten dan schijnt daarna de zon weer. Bij de vuurtoren waait het echt heel erg en als het nou een continue wind is nee, soms komen de vlagen plotseling weer van een andere kant.



We nemen nog een kijkje in het plaatsje Ponte Ruiva dit ligt in de bescherming van een hoge kaap tegen de rotsen aangebouwd. De wolken vliegen over je hoofd waardoor het landschap dan weer in de zon en dan weer in de schaduw ligt. Het grappige is dat er hier op de dakpannen van de huizen allemaal grote keien liggen. Het waait hier vast vaker... Het uitzicht is hier trouwens ook weer prachtig met zelfs een rots met een gat erin. Je ziet de golven er zo doorheen slaan.








Dit gedeelte van Flores is behoorlijk dicht bebost. De hellingen staan vol met verschillende soorten bomen. Als je er van verre op kijkt lijkt het net broccolli.

 

Om half zes zijn we weer terug in het hotel waar we in de lobby het website verslag verder typen. Het blijkt dat we morgen de vlucht van 17:00 uur hebben naar Sao Miguel en deze vlucht is al een uur vertraagd. Dat schiet lekker op dan. Het diner in het hotel was prima en we hebben nog gezellig nagetafeld met een stel Amerikanen die ook gestrand zijn en later nog met een Nederlands stel wat ook al behoorlijk wat van de wereld heeft gezien. Altijd leuk het uitwisselen van ervaringen.

 

 

 

 

 

 

 

Who's Online

We hebben 76 gasten en geen leden online

Laatste Nieuws!