21 april 2026 Floreana
Na een nachtje slapen onder het genot van het geluid van de motoren worden we 145 kilometer verderop wakker en liggen we voor anker bij Floreana.
Floreana is het op vijf na grootste eiland van de Galapagos met een oppervlakte van 173 km2 (18*16 km). Het heeft 200 inwoners die hoofdzakelijk wonen in Puerto Velasco Ibarra. Het hoogste punt is een oude vulkaan Cerro Pajas met een hoogte van 640 meter. Het is één van de oudste eilanden van de Galápagos archipel (1.5 miljoen jaar oud). Oorspronkelijk was het een oude Galápagos schildvulkaan.
Het ontbijt is om zeven uur en prima verzorgd. Genoeg keuze dus. Met een volle maag stappen we om acht uur in de dingy. We varen langs de kust en al snel zien we de eerste Blauwvoetgent (Blue Footed Booby, Sula nebouxii).
Wat een prachtige vogel met zijn felblauwe poten zit hij rustig om zich heen te kijken.
In de bomen zitten een aantal Fregatvogels (Fregate Bird, Fregatidae). Het zijn waarschijnlijk dames want de mannen hebben in deze tijd van het jaar een grote rode keelzak maar de vogels welke we zien hebben dat niet.
Dan gaan we wisselen met de andere helft van de groep die begonnen was met kajakken. Het is erg wiebelig maar als we eenmaal zitten gaat het prima. We kajakken een stukje langs de kust.
Tijdens het kajakken zwemt er nog een Soepschildpad (Green sea turtle, Chelonia mydas) voorbij. Hij steekt net zijn kop boven het water uit.
Op de kant (wat bestaat uit een oude lavastroom) ligt een baby Zeeleeuw (Sea lion) te drinken bij zijn mama.
We kajakken weer terug naar de boot en varen een klein stukje naar Post Office Bay.
In 1793 richtten walvisvaarders hier een onbemand postkantoortje in omdat het een van de gemakkelijkst bereikbare eilanden was. Deze plek wordt nog steeds gebruikt als post office (maar dan voor de toeristen).
Als je een bericht naar huis wilde sturen, dan laat je een kaartje achter in een grote ton. En als er dan andere bezoekers kwamen die zagen dat de kaart naar een locatie moest waar ze toch naar op weg waren, namen de bezoekers de kaart mee als postbediende. We doen mee aan de traditie en laten een kaart voor ons huisadres achter en zijn benieuwd of iemand de kaart komt bezorgen. We nemen zelf een kaart uit de ton mee voor iemand uit Nijkerk. Daar komen we wel een keer langs op weg naar Winterswijk voor repetities met het Steengroevetheater.
Na de Post Office gaan we met de zodiac terug naar de boot, kleine snack en dan de snorkel uitrusting passen.
Flippers, wetsuit, snorkel. We hebben onze eigen gezichtsmaskers mee maar omdat we niet weten of die nog goed zijn toch maar een snorkel uitgezocht. We krijgen er een groot net bij met het nummer van onze cabin. Hier kunnen we de snorkels, masker en flippers in doen. Dit wordt aan de railing gehangen. Lekker makkelijk hoef je niet steeds je eigen spul uit te zoeken. En het kan aan dek blijven dus geen natte flippers op je kamer. Een wetsuit is niet echt nodig want de watertemparatuur is heerlijk. Alleen de zon staat wel recht boven je dus toch maar aan want een betere bescherming tegen de zon is er niet.
Inmiddels zijn we op een ander punt weer voor anker gegaan.
Als iedereen zijn gear heeft gaan we de zodiac weer in. We gaan snorkelen. Het aantrekken van de flippers is niet makkelijk, ze zitten strak en met acht mensen in de zodiac zit je elkaar lekker in de weg met die flippers. Maar het lukt dus we springen van boord.
Mooie zeeschildpadden en een paar scholen gekleurde vissen. De Soepschildpad (Green sea turtle, Chelonia mydas) die we vanochtend vanuit de kano zagen zwemt nu vlak voor ons. Wat is dat fantastisch om zo'n gigantische beest van zo dichtbij te kunnen zien.
Met hun grote flappers kunnen ze ook behoorlijk vaart maken. Dat houdt je niet bij met je flippers.
De vissen zwemmen alle kanten op dus soms moet je in rare bochten wringen om ze knap op de foto te krijgen.
De Yellow-tailed Surgeon Fish zijn in grote getale aanwezig.
Dan weer aan boord en even de jacuzzi uitproberen op het bovendek. Dit is wel in de volle zon dus lang houden we het niet uit.
Na de lunch gaan we weer snorkelen maar op een plek een stukje verderop.
We gaan snorkelen bij Devils Crown. Een ring van uitstekende rotsen een stukje van het eiland af. Dit is ook een overblijfsel van een vulkaan. Maar door de erosie is er weinig van over. Maar de rand van de oorspronkelijke vulkaan steekt nog boven water en is flink geërodeerd, zodat er nu allemaal grillige rotsen in een cirkel boven water staan.
We gaan buitenom met de stroom mee en dan is het idee om aan de achterkant weer naar de binnenkant van de kroon te zwemmen. Maar de stroming is daar te sterk en dat is niet te doen dus we gaan dezelfde weg buitenom weer terug waar de stroming dan wel tegen is, maar niet heel sterk.
We zien haaien en diverse gekleurde vissen en op de kust zitten Blauwvoetgenten en nog wat andere zeevogels waarvan we de naam niet kennen.
Martin ziet nog een prachtige Gevlekte Adelaarsrog (Spotted Eagle Ray, Aetobatus narinari). Je herkent deze aan zijn puntige kop, een lange staart en een zwarte bovenkant bedekt met witte stippen. Deze vliegt als het ware door het water. Als je goed op de foto kijkt, zie je dat er onder de rog nog een haai zwemt.
Sonja heeft de onderwater camera mee die we in 2020 gekocht hadden voor deze reis en heeft ook nog jonge sea lions gespot. Helaas geen knappe foto's gemaakt. Het is allemaal nog even wennen. En zoeken naar de instellingen.
We klimmen terug in de dingy wat overigens nog een klus is. Voordat je via het trapje de zodiac inklimt moet je eerst je flippers uitdoen. Dat is de eerst keer nog niet zo gemakkelijk al hangend aan de boot midden op zee. We varen terug naar de boot om snel even om te kleden (wetsuit uit, badkleding uit, even douchen en snel droge kleren aan).
Aan het einde van de middag hebben we een wet landing bij Punto Cormorant, wat zoveel betekent als met de zodiac naar het strand waar ze achteruit naar toe varen en waarbij je achterin de zodiac uitstapt in de branding. Je wacht tot het water zich terug trekt en dan snel uitstappen en hopen dat je niet valt en op tijd op het strand staat.
We zien mooie krabben op de lava kust.
We lopen over het strand in het mooie avondlicht.
Aan de voet van een boom ligt een jonge zeehond te zonnen.
Vlak achter het strand is een lagune dit is een plek waar je kans hebt op Amerikaanse flamingo's.
Het is een zoutwaterlagune (brak water) en de flamingo's zitten redelijk dichtbij.
Het zijn er best veel.
Het zijn Amerikaanse flamingos (American Flamingo, Phoenicopterus ruber) dit is de enige inheemse flamingosoort op de Galápagos-eilanden. Ze waden door het brakke water en zoeken in de modder naar hun voedsel.
Hun felroze kleur is afkomstig van carotenoïden in hun voedsel, dat voornamelijk bestaat uit algen en kleine garnaaltjes (kreeftachtigen). Ze kunnen tot wel 60 jaar oud worden.
Flamingo's hebben een indrukwekkende manier van eten ontwikkeld. Eerst schuifelen ze met hun poten om de grond om te woelen en zo materiaal naar boven te halen dat mogelijk voedsel is. Vervolgens lopen ze onder water met hun snavel naar binnen en hun kop ondersteboven. Hun tong fungeert als een zuiger, die water aanzuigt dat vervolgens via de zijkanten van de bek weer naar buiten stroomt. In de snavel bevinden zich een reeks filterplaten die het water uit de modder en het vuil filteren.
Nadat we een stukje langs het meer gelopen hebben lopen we weer terug over het strand. De jonge Sea Lion heeft inmiddels de schaduw opgezocht want ook voor hem is het erg warm.
We volgen het pad de heuvel op en zien nog een Galápagostiran (Galapagos Flycatcher, Myiarchus magnirostris) ook deze soort is endemisch (komt alleen op de Galápagos voor) en is de grootste flycatcher die hier op de eilanden leeft.
Van bovenaf heb je weer een mooi uitzicht over de lagune.
Onderweg zien we ook verschillende hagedissen het blijkt de Floreana lavahagedis (Microlophus grayii) te zijn. Zoals de naam al doet vermoeden komt deze alleen voor op Floreana.
In tegenstelling tot het mannetje is het vrouwtje een stukje kleiner en herkenbaar aan een opvallende rode of oranje keel/kop wanneer ze geslachtsrijp is.
Hierna wandelen we naar de andere kant van de heuvel waar het zandstrand is waar zeeschildpadden eieren leggen. We zien wel sporen maar geen kleine schildpadjes. Wel fregat vogels die er boven cirkelen want als de schildpadjes overdag uit het ei komen, dan zijn ze voedsel.
Op de rotsen zitten heel veel gekleurde krabben.
Het zijn de Sally Lightfoot-krabben (Grapsus grapsus). Ze hebben een rode en gele rug. Hun onderkant is lichtblauw, een oranje 'gezicht' met roze kraalvormige ogen.
De jongen zijn nog donkerbruin. Ze kunnen enorm snel rennen. Ze eten algen maar ook dode dieren.
Op de terugweg zien we nog een Galapagos pijlstaart (White-cheeked Pintail Anas bahamensis, Anas bahamensis galapagensis), ook wel de witwangpijlstaart genoemd. Een bijzondere eend waarvan de snavel roze en blauw is.
Het is prachtig hier en met de ondergaande zon gaan we terug naar de boot voor snacks en de briefing voor morgen.
De briefing begint sharp om 18.45 uur en morgen liggen we bij een eilandje niet ver van Floreana. Daar kunnen we misschien snorkelen met zeeleeuwen. En we gaan zeer waarschijnlijk grote leguanen zien en mogelijk albatrossen.
Na de briefing voor morgen ontmoeten we de crew in uniform en stellen ze zich voor. Ook alle gasten stellen zich kort voor. Erg leuk en we proosten met champagne.
Dan is het tijd voor diner en dat is weer heerlijk. Leuke gesprekken aan tafel en lekker eten.
Na het toetje worden we ineens geroepen door Marvic, onze gids, dat er achter de boot haaien te zien zijn. Nou, niet eentje, maar een hele school!
Er zijn vliegende vissen te zien die afkomen op het licht van de boot. En de haaien - Galapagos haaien - eten vliegende vissen. Dus het is een schouwspel van vliegende vissen die achterna gezeten worden door Galapagos haaien. Wat gaat dat tekeer!
Als je onderaan bij het zwemdek staat wordt je flink nat van haaien die snel door het water bewegen want de vliegende vissen vliegen soms ook tegen de boot en soms zelfs óp de boot. Als ze op de boot vliegen pakt de gids ze op en gooit hij ze weer overboord en ja, dan zijn de haaien er als de kippen bij.
Op een gegeven moment zwemmen er wel 15 haaien achter de boot. Varierend in lengte van 1,5 tot 2 meter. Als je op onderstaande foto klikt wordt je doorgelinkt naar Flickr en krijg je een filmpje te zien van de Galápagos haaien die achter de vliegende vissen aanzitten.
