11 april 2026 Cock of the Rock in Paz de las Aves Reservate
De wekker ging vanochtend al om kwart voor vier zodat we om half vijf in de auto zitten naar het Paz de las Aves Reservaat. Het is nog een uurtje rijden naar de dit reservaat en de vogels waar we naar op zoek zijn, laten zich het makkelijkst vinden rond zonsopkomst. We komen aan en lopen dan nog door het schemer donker naar een schuilhut die op een berghelling ligt.
Het begint gelukkig ook al een beetje licht te worden anders is fotograferen erg lastig. De temperatuur begint al op te lopen. Het zal vandaag ook warmer zijn dan gisteren omdat we in lager gelegen gebieden komen. Het uitzichtpunt is op 1895 meter hoogte.
De vogels, Rotshaan (Andean cock-of-the-rock, Rupicola peruvianus) horen we al een tijd roepen.
Het zijn allemaal mannetjes en ze gillen om het hardst om één vrouwtje wat in de buurt is. Het zijn mooie vogels, behoorlijk groot (zo'n 30 cm lang) zeg maar vergelijkbaar met een grote duif. Ze hebben een felrode kop en schouders, met witte rug veren en verder zijn ze zwart. Boven op hun kop hebben ze nog een grote knobbel/kuif wat ze een raar uiterlijk geeft. En een heel klein geel snaveltje wat meestal verstopt zit tussen de veren.
Het vrouwtje is kaneelbruin en hebben we niet gezien. Maar dus wel de mannetjes. Het was nog lastig fotograferen want ze gaan natuurlijk niet mooi zitten poseren. Maar het is wel gelukt.
Na een uurtje vertrekken we weer, immers de meeste Rotshanen zijn ook al weg. Terwijl we naar beneden lopen wijst de gids ons op een Grijze Reuzennachtzwaluw (Common Potoo, Nyctibius griseus). We moeten heel goed kijken en dan zien we hem bovenop een stam zitten. Volledig gecamoufleerd zit hij daar als verlengde van de boomstam.
Het uitzicht is ook hier weer fantastisch.
Het is inmiddels kwart voor acht dus tijd voor een broodje bij de auto en dan hobbelen we weer naar de volgende plaats.
Midden in het bos huist een Reuzenmierpitta (Giant Antpitta). Ze heeft zelfs een naam van de landeigenaar gekregen en deze heet Maria. De eigenaar (natuurgids Angel Paz) van het park zoekt en roept maar helaas is Maria opgeschrikt door een valk en liet zich ondanks 45 minuten wachten niet zien. Wel zien we nog een Goudvleugelmanakin (Golden winged Manakin, Masius chrysopterus). Helaas zien we niet zijn goudgele vleugels.
Even ontbijten bij het restaurant van de eigenaar van dit gebied die ook de tours aanbiedt. Een soort gevulde gefrituurde aardappel en empanada met kaas en een koffie/thee. Prima! Tijdens het ontbijt hebben we uitzicht op een plek waar feeders hangen voor hummingbirds. En ze laten zich ook zien. De prachtige Gelaarsde racketstaart (White-booted Racket-tail, Ocreatus Underwoodii). Met zijn lange tennisracket-stijl staart en harige, witte gelaarsde pootjes.
Bij de locatie is ook een hide en hier zien we een paar mooie gekleurde vogeltjes. Zoals de Vuurmaskertangare (Flame-faced Tanager, Tangara parzudakii). Dit is de soort waarvoor we hier zijn, prachtige kleuren.
En een Goudtangare (Golden Tanager, Tangara arthus)
Verderop tussen de bomen zit ook nog een Goudkopquetzal (Golden headed Quetzal, Pharomachrus auriceps) een prachtige vogel met een felrode buik en groene borst en rug veren. Een klein geel snaveltje en een bruinige kop.
Hij blijft niet lang zitten maar het is Sonja gelukt om hem te fotograferen.
Na de Quetzal vlakbij op zoek naar Wilhelmina. Ook een antpitta maar weer een andere. We zagen niet de Nederlandse vlag wapperen maar Wilhelmina was dit keer wel thuis. Het was de Geelborstmierpitta (Yellow breasted Ant-pitta, Grallaria flavotincta).
Ant-Pittas zijn vogels die voornamelijk leven van mieren en met hun lange pootjes leven ze voornamelijk op de grond. Deze wordt dagelijks gevoerd door wormen en na er zelf een paar te hebben opgegeten stopte ze er zoveel als ze kon in haar snavel om aan haar in het bos verstopte jongen te voeren.
Er moet hier nog een antpita (Roodkopmierpitta) zitten en die heet Shakira, dit omdat ze met haar kont/staart heen en weer wiebelt. Terwijl we wachten totdat de gids Shakira gevonden heeft, genieten we van de hummingbirds bij een feeder locatie.
We zitten op 1889 meter hoogte en de temperatuur is opgelopen naar 26 graden. Gelukkig staan er (plastic) stoeltjes maar kunnen we rustig zitten en alle vogeltjes prima bekijken. Wat zijn het er veel.
Inmiddels weten we dat er echt enorm veel verschillende soorten Hummingbirds bestaan en hier zien we weer een aantal nieuwe soorten. Dit komt ook omdat we een stuk lager zitten nu.
Zo zien we de Paarskeelboself (Purple-throated Woodstar, Philodice mitchellii). Hoe deze aan zijn naam komt? Kijk maar zijn keel.
Het vogeltje is 6,8 to 7,5 cm lang and weegt 3.0 to 3.3 gram. En beweegt megasnel. Zijn prachtige paarse keel zie je alleen als het onder een bepaalde hoek op je af komt vliegen.
Dan is de Vlagstaartwitpluimbroekje (Booted racket-tail, Ocreatus underwoodii) maar weer saai zou je denken maar dit is het vrouwtje.
Als je dan het mannetje ziet met zijn verlengde staartveren met daaraan kleine blauw fluoriserende blaadjes. Dan zie je weer wat de natuur allemaal kan produceren.
Of de Violetstaartnimf(Violet-tailed Sylph, Aglaiocercus coelestis). Hier het vrouwtje
Het mannetje heeft een megalange prachtige blauwe staart.
De Andes amazelia (Andean emerald, Uranomitra franciae)
Uiteraard proberen we de vogeltjes ook vliegend te fotograferen en bij deze Kleine violetoorkolibrie (Lesser violetear, Colibri cyanotus) is dat ook aardig gelukt.
Aan de andere kant van het plekje waar we zitten is een voederplek voor de andere soorten vogels ingericht en zo komt er een Geelrugtangare (Yellow-rumped Tanager, Ramphocelus icteronotus) aangevlogen.
En een andere Tangare, de Palm tangare (Palm tanager, Thraupis palmarum).
Er zitten hier in het nevelwoud natuurlijk ook zoogdieren alleen laten die zich niet echt vaak zien. Maar dan loopt er zomaar een Middenamerikaanse Agoeti (Dasyprocta punctata) vlak langs ons.
Ze noemen dit ook wel een Goudhaas. De Agoeti eet fruit en zaden en wordt zo'n 40 tot 62 cm lang.
De hummingbirds vliegen af en aan. Soms zitten er allemaal verschillende soorten rond een feeder. Het is niet de meest fantastische foto (sommige delen zijn overbelicht en hoe krijg je ze allemaal scherp?) maar geeft wel een beeld waar we naar hebben zitten kijken.
Een andere prachtige Hummingbird is de Witstaarthoornkolibri (Velvet-purple Coronet, Boissonneaua jardini)
In het kader van veel kleurige vogels voldoet de Roodkopbaardvogel, (Red-headed Barbet, Eubucco bourcierii) hier geheel aan. Een prachtige gekleurde vogel, met zijn geelgroene buik en fel rode kop is het een kleurige verschijning hier in het nevelwoud.
De gidsen verraden ook hoe ze bij National Geographic aan de prachtige beelden komen. Er wordt een bloem ingespoten met het zoete water en deze wordt op een gunstige plek opgehangen. De Hummingbirds maakt het niet uit zij komen voor de zoetigheid en wij vinden dat weer leuk. De camera's klikken er weer op los.
Even een ander bloemetje en ook een nieuwe soort dient zich aan de Bruine violetoorkolibri (Brown Violetear, Colibri delphinae).
De setting wordt weer gewijzigd en dit is helemaal fantastisch, de vogeltjes vliegen echt af en aan.
Hummingbirds eten sowieso gigantisch veel dit vanwege hun extreem hoge stofwisseling. Per dag eten ze ongeveer één tot drie keer hun eigen lichaamsgewicht aan nectar en bezoeken hiervoor honderden tot wel duizenden bloemen per dag.
Ze eten niet in één keer grote hoeveelheden, maar drinken iedere tien tot vijftien minuten een beetje nectar.
Dit is voornamelijke suikerrijke nectar. Daarnaast vullen ze hun eiwitten aan door het eten van kleine insecten en muggen. En laten die nou ook op de zoete vloeistof afkomen.
Als een Hummingbird niet regelmatig eet, kan deze binnen een paar uur verhongeren. 's Nachts gaan ze in een soort energiebesparende winterslaap (torpor) om de nacht door te komen.
Ze zijn zelfs zo druk dat er plotseling één bij Sonja op haar schouder gaat zitten.
Hier maken we echt veels te veel foto's. Ze zijn ook zo mooi de hummingbirds. De gids komt vertellen dat ook Shakira zich vandaag niet laat zien dus dan maar op naar de lunch. Als we terug zijn bij het busje blijkt er vlakbij een prachtige Andesarassari (Southern emerald toucanet, Aulacorhynchus albivitta) te zitten. Niet zoveel kleuren als de toekan die we gisteren zagen maar wel een prachtige vogel.
We rijden weer de bewoonde wereld in naar San Miguel de los Bancos voor de lunch. Het restaurantje heeft een mooi uitzicht over de Rio Blanco. Hier zien we ook nog een grote toekan in de boom zitten. Het is de Choco Toucan (Ramphastos brevis). Deze is weer anders en heeft een gigantische gele snavel en is voornamelijk geel met zwart.
Na de late lunch rijden we verder naar Milpe Bird Sanctuary wat een onderdeel van de Mindo Cloudforest Foundation. Dit ligt nog lager nl. op 1150 meter hoogte. Hier kunnen we dan ook weer andere soorten spotten. Het is al vrij laat qua licht omstandigheden maar bij de feeder locatie waar nektar feeders hangen voor hummingbirds en bananen voor de vogeltjes is nog genoeg te zien.
En we zien direct al twee nieuwe soorten Hummingbirds, de Groenkruinbriljantkolibrie (Green-crowned Brilliant, Heliodoxa jacula).
En de Witnekkolibrie (White-necked Jacobin, Florisuga mellivora).
Bij de feeders komen zo even drie Choco toekans (Choco Tucan, Ramphastos brevis) even een banaan stelen.
En dat zijn welkome mooie vogels. Want we zijn van de vogelcategorie 'mooie kleurrijke vogels' en deze passen er prima in. Met hun gigantische zwart met gele snavel.
Gele borst/kop met groene oogcirkel en zwarte rug en buik en rood stuitje weer mooi van kleur.
We gaan hike doen hier rond de lodge. Onderweg komen we bijzondere planten tegen.
Het zou in totaal 600 meter zijn niet veel zou je denken. Maar Sonja denkt dit zijn allemaal stappen omlaag op een glibberig bospad en mijn horloge zegt dat we al ruim 700 m. gehad hebben, de vogels laten zich amper horen en laat staan zien. Dus omkeren maar. Bij de lodge, die bestaat uit een restaurantje en 2 kamers, zijn gelukkig nog genoeg kolibries te zien dus daar nog even gezeten. Oh ja inmiddels regent het ook weer. En weer een nieuwe soort de Kroonbosnimf (Crowned Woodnymph, Thalurania colombica)
Dan even douchen en om half zeven eten. Twee dames staan in een heel klein keukentje voor ons drieën te koken (wij twee en de gids). Het is niet bijzonder maar wel lekker. Het toetje is wel heel raar, we kijken elkaar aan en als de gids dit ziet moet hij ook wel lachen want een paar stukjes sinaasappel met twee gebroken walnoten is ook in Ecuador een heel raar toetje. Als ze de afwas hebben gedaan vertrekken de dames en zijn we nog maar met zijn drieën in het park.
Na het eten doen we niet veel meer, het is alweer helemaal pikdonker en we zitten hier in de openlucht dus de muggen komen ons ook al gezelschap houden. We gaan maar naar de kamer. Daar de polarsteps bijwerken en dan slapen. Het is jammer dat we hier maar zo heel kort zijn en dan ook nog voornamelijk in het donker want morgen vertrekken we ook weer heel erg vroeg.