20 april 2026 naar de Galápagos, San Cristobal
We worden keurig opgewacht door de vertegenwoordiger van Royal Galapagos, de maatschappij waar de boot van is. Alle papieren, bagage labels en dergelijke allemaal al geregeld we hoeven alleen even te zeggen wie we zijn en verder alleen te lopen.... dit is service. Tot zover alles in orde.
Alles mag weer door de scan en we hebben een plekje gevonden voorlopig in een vrij lege boarding ruimte want de exacte gate is nog niet bekend. Dan kunnen we boarden en in drie kwartier vliegen we naar Guayaquil.
Hier zouden we een tussenstop hebben van 40 minuten en konden we in het vliegtuig blijven zitten. We moeten wel blijven zitten op onze plekken met de riemen los want er wordt getankt. Wel plassen, nee niet plassen, wel plassen... nou vooruit maar dan bij de business class. Al met al twee uur later staan we er nog steeds. En ondertussen is de stroom er ook af waardoor het luchtverversingssysteem is uitgeschakeld dus het wordt echt heet in de cabine. Water krijgen we ook niet. Er schijnt een band vervangen te moeten worden en of wel willen blijven zitten. Alsof we keuze hebben. Uiteindelijk moeten we toch allemaal het vliegtuig uit... zonder verdere informatie. In de hal ontmoeten we de andere gasten die op dezelfde boot blijken te zitten. Dat is dan wel weer leuk natuurlijk. Maar geen info over hoe verder en hoe lang het gaat duren. Na een poosje via de speaker de melding van 4.5 uur vertraging t.o.v. het oorspronkelijke schema. Nou dat is in ieder geval iets aan info en er zijn daar al zeker 2.5 uur van voorbij. We wachten het af en gaan eens vragen voor lunch vouchers of zoiets. Zou best netjes zijn. Maar niets van dat. Ook contact met de boot gehad en die proberen ook wat info van luchtvaartmaatschappij Avianca te krijgen maar ook daar geen info. Gelukkig mogen we uiteindelijk toch weer boarden en vertrekt het vliegtuig vier en half uur later vanaf Guayaquil. Op naar de volgende stop: Galápagos!
Hoera! We zijn er! Na een flinke vertraging vanwege het mankement zijn we eindelijk op San Cristobal, het meest oostelijke eiland van de Galápagos! Na jaren ervan dromen zijn we er dan echt.
We zijn geland op Aeropuerto 'Isla San Cristobal'.
Door de controles komen gaat snel en na een check door een K9 snuffelhond van alle bagage mogen we ook de bagage pakken en naar buiten. De bus staat klaar en we vertrekken meteen naar de eerst geplande locatie zodat we die ondanks de vertraging niet missen. Maar zonder lunch, zonnebrand en water. Toch graag in ieder geval even een fles water halen. En dan 20 minuten met de airco-bus naar El Junco, het zoetwater kratermeer op dit eiland.
Snel met de bus naar El Junco (dit was de eerste geplande locatie van vandaag) en ook al hebben we niets gegeten sinds vanmorgen.... we komen boven bij de zoetwater krater El Junco. Het is nl. best wel een klim naar boven. Gelukkig ligt het wat hoger (op 700 meter) en is het dus wat koeler dan aan de kust. Dit is de enige zoetwatervoorziening van de Galápagos en hier werd in de 2e wereldoorlog - toen de Amerikanen hier op de eilanden bases hadden - het water vandaan gehaald. De meeste meren en poelen bevatten brak water (een mengsel van zoet en zout water). Het meer is ontstaan in een uitgedoofde vulkanische krater. Welke is volgelopen met water. De doorsnede is 270 meter en de diepte zes meter. Tijdens het droge seizoen daalt het waterpeil maar bij extreme langdurige regenval (zoals tijdens een El Niño-periode) stroomt de krater over en ontstaan er tijdelijk rivieren.
Jammer genoeg is er behalve het uitzicht weinig te zien, geen vogels of ander wildlife.
We kijken naar de mooie uitzichten, zien een eilandje een klein stukje verderop waar we zondag komen, mooi in het zonnetje.
Ook komen we weer veilig beneden.
Hup de bus in, naar de haven.
We worden in de haven opgewacht door de dingy (zodiak/rubberboot). Maar eerst kijken we even bij de ingang van de pier waar zeehonden spelen met de inkomende golven. Een leuk begin.
Dan door naar het einde van de pier, zwemvest om en met de dingy rustig naar de boot gevaren.
Op zee ligt de Grand Majestic van de organisatie Royal Galapagos. Voor de komende 8 nachten ons verblijf.
Prachtige zonsondergang met mooie wolken overigens. Bij de boot stappen we één voor één af en gaan de zware fototassen ook veilig aan boord. We worden verwelkomd door de bemanning maar ook door een jonge zeehond die op de boot geklommen is.
Met een koud handdoekje even afkoelen en dan bijkomen en eindelijk sinds zes uur vanmorgen iets eten. Er zijn kleine tonijnhapjes en een grote schaal met vers fruit. Oh, nou dat gaat er echt wel in. Met een vers fruitsapje erbij. Poeh, we komen weer een beetje bij. We krijgen allemaal een cabin toegewezen en onze cabin wordt cabin nummer 6. Het is niet echt ruim maar we kunnen gelukkig al onze kleding uitpakken en in de kastjes stoppen en de tassen onder het bed kwijt.
Het is hier nog een uur extra tijdverschil met Nederland maar gek genoeg past de telefoon dit niet direct aan. Althans niet alle telefoons. Nou, we zien wel.
Om 17.45 uur is er een verplichte briefing over de veiligheid en een uitleg over het programma van morgen. Dit hebben we elke avond. We krijgen dan te horen waar we de volgende dag heen gaan. Wat we gaan doen. Of het een natte of droge landing is. Of je je snorkelspullen mee moet nemen etc.
Vannacht varen we naar Floreana en morgenochtend hebben we daar de activiteiten. En dan is het om acht uur tijd voor diner buffet en met iedereen een beetje kennismaken. We zijn met 16 gasten uit Amerika, Australië, Engeland en Duitsland. We zitten naast Chris en weten-we-nu-al-niet-meer uit Australië en het eten is heerlijk.
Om half tien vinden we het wel welletjes en gaan we naar de hut. Even klaarmaken voor morgen en dat is best nadenken over wat je wel en niet mee moet en aan doet. Want kajakken en dan in de dingy terug betekent natte grond en daar de cameratas hebben. Geen fijn idee, we weten nog niet hoe dat gaat werken. Nou eerst maar ervaren. Nu maar eens slapen. Morgen weer een dag.