14 april 2026 op naar het hooggebergte
De chauffeur is ruim op tijd en wij hebben alles dus we nemen afscheid van Bellavista Cloudforest Lodge. Wat is dit een fantastisch plek. Op naar een nieuw avontuur hobbelen we het nevelwoud weer uit en na drie kwartier zijn we weer op de geasfalteerde weg.
We rijden dezelfde weg terug naar en langs de uitgestrekte hoofdstad Quito. Als we in het Zuiden van Quito rijden zien we in de verte de Cotopaxi vulkaan al liggen. Het is een mooie vulkaan. Zijn top bedekt met sneeuw en ijs.
We zien ook verschillende andere vulkanen liggen. Zoals de Ilinizas, dit is een slapende, dubbelvulkaan welke is opgesplitst in twee pieken als gevolg van een zware eruptie. De rotsachtige Iliniza Norte (5.126 m) en de met gletsjers bedekte Iliniza Sur (5.263 m).
Dit is niet zo gek want we rijden over de 'Laan der vulkanen'. Wat een 300 km lange vallei is in het Andesgebergte. Met aan weerszijden bergketens en 45 vulkanen. Hiervan zijn er zo'n 15 nog actief. Ze maken ook deel uit van de 'Ring van Vuur' rond de Stille Oceaan.
Na een lange rit met een leuke en Engels sprekende chauffeur (volgens de beschrijving zou het een Spaans sprekende chauffeur zijn) komen we drie uur later aan op 3600 meter hoogte bij Hacienda El Porvenir. Snel even een foto maken zegt Sonja nog. De Cotopaxi steekt net boven de hacienda uit. Niet wetende dat dit het enige moment is dat we de vulkaan helder zien de komende dagen.
Hier blijven we twee nachten en maken we een paar excursies naar Cotopaxi National Park.
Het ontvangst is zeer hartelijk in de woonkamer van de Hacienda bij een open haardvuur met kleine empanadas en een kop kaneel/citrusthee. Daar kan ook nog alcohol in want er staat een hele kan met iets dat ruikt naar wodka. Nou, dat slaan we maar even over op deze hoogte ook al zegt de eigenaar dat het geen probleem is want koolhydraten zijn goed op hoogte. Nou, eerst maar even wennen. De kamer is niet zo groot dus dat is een beetje passen en meten, maar prima. En het toilet, dat wordt een nieuwe ervaring denken we want Japanese style.
Het uitzicht is hier fantastisch want gelukkig komt het zonnetje er nog net tussendoor. Onderweg hadden we regen en hingen er pikzwarte wolken rond de Cotopaxi. We zitten op de kamer om een beetje uit te pakken komt ze nog langs met twee warmwater kruiken. We gaan nog niet slapen want eerst moet er nog gegeten worden.
15 april 2026 wandelen rond het Limpiopungo meer aan de voet van de Cotopaxi
Na een oublie-woublie nacht om half acht de wekker. Wat is dat dan zo'n nacht, nou dat weten we zelf ook niet. Je lichaam moet wennen aan de hoogte (we zitten op 3600 m). Dus hoofdpijn, rare bubbel maag en veel wakker 's nachts. Elke keer weer een flinke slok water want dat is hier echt nodig. Je moet je vochthuishouding op peil houden. Martin die het in begin van de nacht heel koud heeft dus ook maar de kruik van Sonja erbij. We hebben ook pillen die ons lichaam helpen te acclimatiseren aan de hoogte. Deze hebben dan weer als bijwerkingen tintelingen in de vingers en voeten. Duurt een aantal minuten en is dan weer weg maar even later weer ergens anders. Ach ja, als je wat wilt zien van de wereld moet je er wat voor over hebben. Genoeg gezeurd. Vannacht wel lekker het raam open gezet voor de frisse lucht.
Het ontbijt was lekker en om 9 uur stond Eddy klaar die ons meeneemt naar Cotopaxi N.P.
Het is zwaar bewolkt en als we in het park komen is de Cotopaxi verdwenen achter en in de wolken. We rijden door een desolaat landschap met om ons heen verschillende vulkanen.
De Cotopaxi is een nog actieve vulkaan, de laatste uitbarsting was in 2015. Maar als je in de krater kijkt zie je nog steeds het stoom eruit komen. De Cotopaxi is 5897 meter hoog en een Stratovulkaan (zo'n mooie kegelvormige vulkaan met mooie schuine hellingen) . In het Quichua (indiaanse taal die wordt gesproken door nog veel van de inheemse bevolking in het noorden van Zuid-Amerika) betekent het woord Cotopaxi Nek van de Maan. We rijden het park in, het is een grote vlakte met aan de horizon hoge bergen.
Eddy zegt dat er hier ook Condors rondvliegen als we mazzel hebben. Helaas deze hebben we niet gezien wel een andere roofvogel.
We rijden over de Páramo naar het Limpiopungo meer. De Páramo is een uniek en kwetsbaar hooggeberge-ecosysteem in de Andes. Het bevindt zich boven de boomgrens zo tussen de 3000 en 4500 meter hoogte. Het bestaat uit hoogvlakten met meren, veen en grasland. Het gebied staat ook wel bekend als de 'spons van de Andes' vanwege de cruciale functie als waterreservoir.
Hier zitten verschillende vogels die verder nergens voorkomen. De Andesstekelstaart (Andean Duck, Oxyura ferruginea) met zijn wijd omhoog staande staart en blauwe snavel maar ook bepaalde meeuwen die nog het meest weg hebben van de Kokmeeuwen in NL.
We lopen een rondje om het meer en zijn rietlanden.
Het is een behoorlijke tippel en het feit dat je behoorlijk op hoogte bent helpt ook niet mee. Martin sjokt een beetje achterop en later blijkt hij dus al behoorlijk ziek te zijn.
Af en toe zien we een vogeltje. Zoals de Grote Lijster (Great thrush, Turdus fuscater)
Als ze dan op zo'n mooi uitzichtpunt gaan zitten is het wel weer leuk. Zoals de Bruinrugtapuittiran (Brown-backed Chat, Ochthoeca fumicolor).
Dan ziet Sonja plots iets wits bovenin een struik zitten.
Het is een heel bijzondere Hummingbird de Ecuadoriaanse bergster (Ecuadorian Hillstar, Oreotrochilus chimborazo) met een felpaarse kop en spierwit lijf. Deze is endemisch in de Andes van Ecuador (wat betekent dat deze alleen hier voorkomt). De vogel leeft van de nectar van Chuquirage-bloem waar hij hier ook op zit en leeft op zeer grote hoogten, vaak tussen de 3500 en 5200 meter hoog in het Páramo-ecosysteem. Deze hummingbirds kunnen hun lichaamstemperatuur verlagen en zo overleven op deze hoogte.
Maar dan begint het te regenen met grote druppels wat later overgaat in hagel. Dat is niet fijn maar wel snel de raincover over de cameratas getrokken.
Lekker nat komen we aan bij de auto. Natte jas uit en opwarmen. We rijden naar een restaurantje voor een warme chocolademelk en de heater staat aan. Hmm dat is lekker.
Omdat het blijft regenen heeft het geen zin om verder de vulkaan op te rijden dus we gaan terug richting uitgang waar we nog een paar mooie roofvogels zien.
De Lelcaracara (Carunculated Caracara, Phalcoboenus carunculatus). Een opvallende, vaak voorkomende vogel met een zwart-wit verenkleed en een rode kop. Hij behoort tot de valkachtigen
Om twee uur zijn we weer terug op de hacienda en eten we een sandwich. Martin is niet helemaal lekker dus even rusten. Om drie uur gaat het plenzen en dat stopt ook niet meer dus weinig activiteit meer.
Martin ligt te slapen en Sonja gaat de tekst voor de website typen. Het diner wordt erg ongezellig Sonja regelt twee geroosterde boterhammen voor Martin (welke helaas onaangeroerd op het nachtkastje blijven staan) en eet zelf een stukje kip met gekookte aardappelen want ook die maag is niet helemaal op orde. Vroeg slapen en hopen dat het morgen beter is.
16 april 2026 op naar Chugchilán
Sonja is zoals gewoonlijk op tijd wakker, Martin blijft nog even liggen want die voelt zich nog steeds behoorlijk beroerd. Het is droog dus Sonja loopt even een rondje buiten. Het uitzicht is prachtig maar de Cotopaxi is helaas ook vandaag niet zichtbaar.
Deze mooie vogel bleef met Sonja meevliegen dus maar even een foto.
Deze bloemen hadden hele stugge bladeren/takken.
Kijk dit zijn de plaatjes waarvoor je hier komt. Helaas hebben we deze nog niet echt vaak gezien.
Het uitzicht vanaf de hacienda.
Eddy is er op tijd en schrikt ervan hoe Martin achteruit is gegaan. Hij maakt zich zorgen en zegt dat we misschien wel even langs het ziekenhuis moeten gaan. Nou zo erg is het ook weer niet, denken wij. Dus we gaan op pad. We rijden dwars door Cotopaxi N.P. en komen uiteindelijk weer op de PAN American Highway uit.
Eddy vindt dat we in ieder geval even wat moeten halen bij een apotheek en zo stoppen we in Pujili voor wat electrolieten en energy drankjes voor Martin.
Ook wat bananen en Maria biscuitjes. In dit mooie dorpje staan langs de weg veel standbeelden van de Inca tradities.
We rijden door een bergachtig gebied waar veel landbouw bedreven wordt aardappelen, broccoli en andere groente.
Het regent behoorlijk en het is zwaar bewolkt. Onderweg stoppen we nog bij een galerie waar ze allerlei schilderijtjes hebben. Het zijn fantasie tekeningen van de mensen die hier wonen.
Het uitzicht blijft fantastisch.
We zien nog een mooi valkje. Het is een Amerikaanse torenvalk (American kestrel, Falco sparverius aequatorialis).
Na een lange slingerweg omhoog komen we aan bij het Quilotoa Lake wat op 3.800 meter hoogte ligt. Het gelijknamige plaatsje is volledig op toeristen ingesteld (overal souvenirshops).
Ons energiepeil is dusdanig laag dat we heel langzaam omhoog lopen naar het uitzichtpunt. Het is overigens zwaar bewolkt en de 18 graden die polarsteps aangeeft klopt niet helemaal. Een graad of 10 meer niet. Je loopt ook door de wolken.
We maken een foto van het meer dat overigens heel groot is. Dat zie je er niet aan af. Een rondje over de kraterrand is 17 km. De doorsnede van het kratermeer is drie kilometer. We drinken een kop thee in een restaurant aan meer moeten we nu niet denken. Oorspronkelijk zouden we hiervandaan een hike doen van vijf uur maar die hebben we maar gecancelled. Met onze lichamelijke conditie en het slechte weer een juiste beslissing.
INFO over dit mooie meer: Het is gelegen in een vulkanische krater op de westelijke rand van het Andesgebied in Ecuador en is een waar natuurwonder. Wat het Quilotoa meer zo bijzonder maakt, zijn de intense kleurveranderingen van het water. Het perfect gevormde Quilotoa meer schittert talloze tinten blauw en groen, veroorzaakt door de mineralen in het water. De voormalige stratovulkaan is miljoenen jaren geleden ingestort en heeft het vele ijs en sneeuw opgevangen met het indrukwekkende meer als gevolg.
Quilotoa betekent letterlijk ‘ring van de prinses’. Toen de Zumbahua-stam het Quilotoa meer voor het eerst ontdekte, schonken ze het land en de krater als gift aan de prinses, de dochter van de toenmalige koningin. Dit legendarische verhaal draagt bij aan de mystiek en allure van het meer. Er leiden geen waterwegen naar Quilotoa Lake, dus het meer is geheel afhankelijk van vallende regen en sneeuw. De omgeving, het Los Illinizas reservaat, is vanwege haar vulkanische activiteit zeer vruchtbaar. Door de rijke vulkanische grond en de hoogte worden hier veel groene bonen, uien en aardappelen verbouwd.
Omdat Martin zich zo beroerd voelt gaan we langs de dokter/ziekenhuis. Vlakbij het dorpje Chugchilán waar we komende nacht slapen is er één. Bij binnenkomst wordt om ons paspoort gevraagd en dan komt de dokter, een jonge knul met een assistente. Martin z'n bloeddruk, zuurstof gehalte van het bloed wordt allemaal gemeten door een apparaat. Inmiddels staan er wel vijf mensen in de kamer. Hoogteziekte wordt al snel uitgesloten gelukkig. Martin zijn buik wordt nog onderzocht en de dokter hoort en voelt veel gebobbel in de darmen. Ja dat voelde Martin ook al. Het is waarschijnlijk een bacterie die lekker de boel overhoop aan het gooien is.
Dus uiteindelijk krijgt Martin Anti-biotica voorgeschreven, paracetamol en een zakje met mineralen wat in 1 liter water opgelost moet worden en dat moet gedurende de dag opgedronken worden. Geen vet eten, zoetigheid, melkproducten of grote stukken vlees even totdat de maag tot rust is gekomen. Nou dat is toch een opluchting, je wordt er niet direct beter van maar als de angst voor hoogteziekte uit je hoofd is, scheelt dat al de helft. Martin moet nog wat gegevens opgeven en dan krijgen we de medicijnen mee. Succes en beterschap. Hoeven we niets te betalen dan? Nee hoor, it's for free here in Ecuador. Nou dat is toch helemaal fantastisch.
Na de check up zijn we aangekomen bij ons volgende verblijf Mama Hilde in Chugchillan. We krijgen een prachtige ruime kamer met uitzicht. Eddy regelt bij het restaurant nog een lichte soep voor ons. Martin duikt direct onder de douche en gaat naar bed. Sonja werkt wat Polarsteps bij.
Martin blijft in bed en Sonja loopt nog een rondje door het dorp.
Het is echt een mini dorpje bij de supermarkt nog wat flessen water gehaald en even gekeken bij een voetbalwedstrijdje.
Om even over zeven worden we gebeld. Waar we blijven voor het diner. Nou Martin gaat niet mee dus Sonja kan alleen. We blijken ook de enige gasten te zijn in deze best wel grote lodge. De eigenaar spreekt ook alleen maar Spaans dus de communicatie gaat via Google translate. Eddy blijkt ook al geregeld te hebben dat het eten licht is dus ik hoef niet te kiezen. Witte rijst met een stukje kipfilet en wat broccolli. Nog gevraagd om een geroosterd broodje voor Martin en dan weer terug naar de kamer waar Martin nog steeds in dromenland is.
17 april 2026 naar Riobamba
Martin is nog niet heel erg opgeknapt maar een bruine boterham met jam gaat er gelukkig helemaal in. Daarna rustig inpakken, de chauffeur is er al maar we vertrekken pas om 10 uur. Alles weer in de koffer en tas, gelukt.
Onderweg wat foto's gemaakt vanuit de auto (met telefoon) want ondanks dat het weer heel erg bewolkt is, is het hier prachtig en kan je soms heel ver kijken.
We rijden dezelfde slingerweg weer terug naar de Pan-America high way. Deze begint in Prudhoe bay in Alaska en loopt door tot het Zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika Ushuaia in Argentinië en is ruim 25.000 km lang.
Het is druk op de weg en ze halen hier ongeveer overal in, gelukkig zitten we niet zelf achter het stuur.
Om drie uur komen we aan bij Hacienda Abraspungo. Een fantastische lodge in een soort compound met afgesloten hek en politie voor de deur. We hebben wederom een fantastische kamer. Lekker ruim met uitzicht op een mooie tuin. Hier mogen we twee nachten blijven.
We nemen afscheid van George die ons zondag weer komt ophalen. Nadat we zijn geïnstalleerd gaat Sonja naar het restaurant. De kippensoep is fantastisch dus ook één voor Martin besteld die de soep keurig op de kamer krijgt afgeleverd.
18 april 2026 Chimborazo downhill
Helaas is Martin nog niet in staat om mee te gaan dus stapt Sonja alleen in het busje van Jules Verne voor de MTB-ride downhill van de Chimborazo. We rijden de stad uit en het werkelijk prachtig weer. Blauwe lucht met mooie bloemkool wolken en al snel zien we dat de Chimborazo vulkaan helemaal zichtbaar is.
Oh wat een mazzel. De gids vertelt dat dat maar 1 op de 10 keer zo als als hij omhoog gaat. Gisteren bijvoorbeeld regende en stormde het bovenop de vulkaan.
We rijden Riobamba uit en als we uit de bebouwing zijn, hebben we prachtig zicht op het land rond de vulkaan. Veel farmers hier. De mensen zijn voornamelijk zelfvoorzienend en doen veel aan ruilhandel. Onderweg stoppen we geregeld voor een foto. We komen langs een diepe kloof veroorzaakt door een uitbarsting van de vulkaan.
De laatste uitbarsting van deze 'dode' stratovulkaan was overigens al 1500 jaar geleden. Onderweg rijden we ook langs muren van steen. Hier zie je heel goed alle verschillende lagen in de aarde. Een donkere lijn is het as van de vulkaan en dan weer zand en steen en zo wisselt het zich af.
De vulkaan is 6263 meter hoog en daarmee de hoogste top van Ecuador. We rijden inmiddels al boven de boomgrens en het is een desolaat landschap.
We rijden dus omhoog en komen aan op de eerste parkeerplaats dit is al op 4300 m. hoogte.
Je merkt hier al dat je op hoogte bent dus rustig lopen. De inheemse bevolking de Quichuas de Chimborazo (of Kichwa) zijn druk bezig op een bouwplaats alsaf er niets aan de hand is.
Zij maken deel uit van de grotere Kichwa-bevolking in de hooglanden van Ecuador. Het zware werk wordt gedaan door zowel de mannen als de vrouwen. Als ik dat opnoem lacht de gids en zegt dat het meestal de vrouwen zijn die het zware werk doen. We hebben rondom prachtig uitzicht hier.
We rijden verder naar de volgende parkeerplaats over een vreselijk hobbelige weg. We schudden alle kanten op niet echt fijn. Maar dan staan we op 4800 m. hoogte.
Nou dat voel je echt. Heel rustig lopen we een stukje naar de 1e refugio.
We zouden nog verder omhoog kunnen lopen maar daar zie ik echt het nut niet van in. Ik zie verschillende mensen bevangen door hoogteziekte rondzwalken en dat zie ik echt niet zitten. Ik wil liever gezond blijven en straks met de fiets naar beneden kunnen. Op de Chimborazo ligt een gletsjer. De rand van deze gletsjer is 40 meter hoog, even in zoomen voor de verhouding. Want die is wel lastig in te schatten zo groots en wijds is het hier.
Na een foto bij het bord lopen we weer terug naar de bus. Ik krijg knie- en elleboogbeschermers, een helm, skibril en handschoenen. De fiets even testen en dan gaan we.
Ik mag voorop zodat de gids kan zien of ik een beetje kan fietsen. Nou ik ben een Hollander dus dat lukt wel. Bij de hobbels even uit het zadel en gaan. Een stuk prettiger dan met de bus naar beneden. En het mooie (voor mij vandaag) is dat we ontzettend mazzel hebben met het weer. De wolken komen langzaam aandrijven en de vulkaan ligt al gedeeltelijk in de wolken. In de filmpjes zie je ook de wolken waar ik doorheen rijdt.
Je zou toch naar boven zijn geklommen voor een uitzicht nou dan had je weinig gezien. Terug bij de eerste parkeerplaats even wat water drinken en dan verder. We rijden nu over de oude weg waar geen auto's rijden maar na een kilometer toch de weg op. Nu rijdt de gids voorop en wijst mij op de potholes. Liever houdt ik wat meer afstand zodat ik het zelf goed kan bekijken. Dit gaat prima.
Dan weer een zijpad. Hier is het wat uitdagender door de vele sleuven die zijn ontstaan door de vele regen die er de afgelopen weken is gevallen. De eerste jump of kuil ging goed maar de tweede? Iets teveel voorover en oeps over het stuur en languit op de grond. Dat is niet zo mooi. Dat worden wat blauwe plekken maar alles doet het nog. Dus weer verder. We zien nog een paar Alpaca's en Lama's en aan het einde van het pad staat de chauffeur met de bus. We zijn halverwege, tijd voor een broodje.
Even zitten in het zonnetje en zien dat de vulkaan nu helemaal verdwenen is in de wolken. Weer verder voor de laatste 15 km. Dat gaat prima. En dan zijn we bij het eindpunt van een prachtige dag. De fietsen worden weer op de bus gebonden en terug naar Martin.
Weetje over deze vulkaan: Omdat de hoogte van een berg traditioneel wordt gemeten vanaf zeeniveau, wordt de Mount Everest (8.848 meter) beschouwd als de hoogste berg op aarde. Men zou echter evengoed kunnen stellen dat de hoogste berg op aarde de berg is die het verst verwijderd is van het middelpunt van de aarde. Volgens deze definitie is de Chimborazo de hoogste berg op aarde; met zijn top op een afstand van 6.384 km van het middelpunt van de aarde is hij meer dan 2 km hoger dan de Mount Everest (6.382 km). Dit komt doordat de diameter van de aarde het grootst is op de evenaar, wat een gevolg is van het feit dat de aarde een ietwat afgeplatte bolvorm heeft. (De straal van de aarde is aan de evenaar ongeveer 21 km langer dan aan de polen.) De Chimborazo wordt tezamen met de Cotopaxi-vulkaan ook wel de "besneeuwde Andesreuzen" genoemd omdat er eeuwige sneeuw op hun toppen ligt. Tevens staat de vulkaan afgebeeld op de vlag van Ecuador. Nog wat foto's vanuit de auto gemaakt in de stad.
Overal proberen de mensen hun waren te verkopen.
Het diner was gelukkig weer samen en Martin heeft weer wat anders gegeten dan de overigens heerlijke kippensoep die ze hier hebben.
19 april 2026 terug naar Quito
Vanmorgen relaxed opstaan. We ontbijten rustig aan want we worden pas om 11 uur opgehaald. Luxe. Met een bakkie thee in de tuin van het hotel in de schaduw even vooruitkijken naar Galápagos.
Om 11 uur staat George al klaar dus we droppen de koffers en checken uit bij de receptie.
Het is een lange rit van 3.5 uur over de Pan-American highway. Langs de kant van de weg wordt van alles verkocht. Stoppen is dan ook geen uitzondering dus opletten maar George is ervaren en rijdt ons veilig langs stalletjes waar mensen met vlaggen je naar toe willen lokken.
Of langs auto's met stapels aardappelen. Langs de weg goedkoper dan in de supermarkt en zo van de lokale boer.
Om een uur of drie zijn we aangekomen bij Hacienda Jimenita waar we morgenochtend vroeg al weer weggaan. Het is voor ons een stop-over hotel waar we onze spullen deels achterlaten want niet alles hoeft mee naar Galápagos en we komen hier nadien ook terug. Dat is fijn. We krijgen een welkomstdrankje en een mooie ruime kamer en komen even bij van de best lange rit. Zonder plotselinge opkomende drang-gevoelens en dat is heel prettig. We bestellen een lekker tosti ham/kaas en we wandelen even door de tuin. Er zitten hier ook verschillende vogeltjes maar alleen de Roodkraaggors (Rufous-collared sparrow, Zonotrichia capensis) laat zich fotografren.
Op een uitzichtpunt zitten we lekker bij te komen in een paar schommelstoelen, kijken naar vogeltjes en het uitzicht op het uitgestrekte Quito. Mooie dreigende luchten met her en der zonnebanken er doorheen.
We pakken daarna de koffers opnieuw in zodat we alles mee hebben dat mee moet en de rest achter kunnen laten. Dan even een pizza en kippensoep en dan op naar de kamer. Morgen om zes uur ontbijt en om 06.30u pick-up naar de luchthaven. Heel veel zin in!
20 april 2026 Galapagos, here we come!
Prima geslapen, geen last van vliegtuigen of iets dergelijks. Vroeg op vanmorgen, ontbijt om 06:00u en om 06:30u staat de pick-up klaar voor transfer naar de luchthaven van Quito voor een binnenlandse vlucht van 3.5 uur (via Quayaquil) dus geen paspoort nodig.